شیراز: شهر شعر، عشق و بهار نارنج

جایی که هر کوچه‌اش بوی تاریخ می‌دهد و هر باغش ترانه زندگی

در دامان کوه‌های زاگرس، شهری آرامیده که نامش با ادب و هنر ایران گره خورده است. شیراز، شهر سعدی و حافظ، شهر سرودگی و مهر، جایی که عطر بهار نارنج در فصل اردیبهشت، روح شهر را می‌آراید.

شهر شعر و اندیشه

آرامگاه حافظ، تنها یک مکان نیست؛ مجلس انس اهل دل است. سنگ‌نوشته‌هایش زمزمه‌گر غزل‌های جاودانه‌ای هستند که قرن‌هاست بر لب‌های فارسی‌زبانان جاری است. باغ عفیف‌آباد و باغ ارم، با سروهای سر به فلک کشیده و گل‌های رنگارنگ، گویی خود شعری هستند که طبیعت سروده است.

شهر تاریخ و تمدن

شیراز، دروازه تمدن پارس است. از دروازه قرآن که بر فراز کوه قرار گرفته و خوشامدگوی مسافران است تا ارگ کریمخانی با دیوارهای بلند و اتاق‌های نقاشی‌شده، هر سنگ این شهر روایتگر روزگاری از شکوه و فرهنگ است. بازار وکیل با طاق‌های زیبا و حجره‌های رنگارنگ، هنوز هم نبض اقتصادی و فرهنگی شهر را در دست دارد.

شهر عطرها و رنگ‌ها

هوای شیراز در بهار، آمیخته با عطر شکوفه‌های بهار نارنج است. در پاییز، انارهای شیرین و انگورهای شاهرودی، رنگ و طعمی دیگر به شهر می‌بخشند. مسجد نصیرالملک با پنجره‌های رنگی‌اش، وقتی که پرتوهای خورشید از آن می‌گذرد، نگارخانه‌ای از نور و رنگ در فضای مسجد می‌آفریند.

شهر معماری و هنر

حافظیه تنها مزار حافظ نیست؛ اثری معماری است که هنر و عرفان را در هم آمیخته. خانه‌های تاریخی شیراز مانند خانه زینت‌الملک، با گچبری‌های ظریف و آینه‌کاری‌های خیره‌کننده، نمایشی از ذوق و هنر شیرازی‌ها در دوران قاجار هستند.

شهر مهر و مهمان‌نوازی

مردم شیراز، با لهجه شیرین و محبت بی‌پایانشان، به مهمان‌نوازی شهره‌اند. یک فنجان چای در کنار حوض خانه‌های قدیمی، یا گپ و گفت در سایه سروهای باغ جهان‌نما، بخشی از تجربه شیراز است که در خاطر می‌ماند.

شیراز در یک نگاه:

پایتخت فرهنگی و ادبی ایران

شهر باغ‌های تاریخی و خانه‌های قدیمی

خاستگاه دو تن از بزرگترین شاعران جهان: حافظ و سعدی

شهر عطر بهار نارنج و طعم انگور

گنجینه‌ای از معماری اصیل ایرانی-اسلامی

شیراز تنها یک شهر نیست؛ یک احساس است. احساسی که با خواندن بیتی از حافظ در آرامگاهش، با پیچیدن در کوچه‌باغ‌های قدیمی، با چشیدن طعم ناب فالوده در کنار دروازه قرآن، و با دیدن رنگ‌های مسجد نصیرالملک در نور صبحگاهی به جان می‌نشیند. شهری که باید آن را احساس کرد، درک کرد و عاشقانه زیست.